Chirurgia szczękowo-twarzowa to specjalizacja lekarska zajmująca się diagnostyką i leczeniem chirurgicznym chorób tkanek miękkich części twarzowej czaszki oraz szyi, jamy ustnej, kości części twarzowej czaszki z podstawą przedniego dołu czaszki włącznie, stawów skroniowo-żuchwowych, stanów przednowotworowych i nowotworów złośliwych części twarzowej czaszki i szyi, urazów czaszkowo-twarzowo-szczękowych, a także wrodzonych i nabytych wad czaszkowo-twarzowo-szczękowo-zgryzowych. Jest podspecjalnością stomatologii oraz chirurgii. Wyłoniła się na przełomie XIX i XX w. z chirurgii ogólnej. Powiązana jest z chirurgią plastyczną i rekonstrukcyjną, chirurgią ogólną, otorynolaryngologią, ortodoncją, neurochirurgią i onkologią.

W większości krajów Unii Europejskiej do uzyskania tej specjalności wymaga się dyplomu lekarza i lekarza dentysty. W Polsce jest to jedna z trzech specjalności (obok epidemiologii i zdrowia publicznego), w których kształcić się mogą zarówno lekarze jak i lekarze dentyści po ukończonych studiach i stażu podyplomowym. Szkolenie specjalizacyjne trwa 6 lat.

Chirurg szczękowy

To lekarz odpowiedzialny jest za przeprowadzanie chirurgii urazowej, ekstrakcji chirurgicznej zęba, chirurgię plastyczną twarzy w okolicach jamy ustnej, a nawet usunięciem torbieli występujących w obrębie twarzoczaszki, oraz złośliwych nowotworów.